Het is al anderhalf jaar geleden, maar het voelt als de dag van gisteren. LOLA’s 2e lustrumreis naar Marokko. Wat was die fantastisch!

Met onze reisleider Khalil (waar sommige van ons nog steeds berichtjes van krijgen #fjietfieuw) en 24 lola’s gingen we dan op reis. We verzamelde om 03:30u in onze prachtige soos, vol spanning, niet wetende waar de reis naartoe zou gaan. Om stipt 04:00u zou bekend gemaakt worden waar we heen gingen. En toen 03:57, aaargh over 3 minuten weten we waar we heen gaan, de nodige hints leiden ons al naar verschillende plaatsen. Maar nee hoor, dat was het niet. Kom, geef me nog een schrobbelèr riepen we, we houden het niet meer! Paar minuten later: 03:59 Ohw nee! Nog niet iedereen is er!? Nou ja, riep de organisatie, pech voor hun, moeten ze er maar optijd zijn, slapen is voor apen! Aftellen was het geblazen! DRIE, TWEE, ÉÉN…. we kregen het verlossende woord: Marokko! Dat is waar onze lustrumreis zou plaatsvinden. Met onze fantastische piemeltassen gingen we dan, op naar het vliegveld.

We zouden de reis beginnen in de Sahara. In de bus met zijn allen vol moed, enorme gezelligheid, muziek en gezang van onze zangeressen zaten we dan, een reis die 8 uur zou duren… ‘Khalil zijn we er al bijna?’, vroegen we. ‘Ja, ja, bijna, na deze berg zijn we er’, zei hij. De berg waren we voorbij, dus wij weer vragen ‘Khalil, hoelang duurt het nog?’. ‘Nog een uurtje, na deze berg zijn we er echt!’, vertelde hij ons. Ondertussen was het vier uur later, en heeft de busreis welgeteld 12 uur geduurd. We stopten midden in de nacht op een plaats waar niets was, we dachten ‘waar komen we nu toch terecht?’. We moesten nog een kwartiertje lopen en dan zouden we echt op onze accommodatie zijn. Ploeterend door de woestijn, liepen we dan met al onze spullen en WAUW wat waren wij op een mooie locatie aangekomen, midden in de woestijn. We werden zeer vriendelijk ontvangen en er stond een heerlijk diner (om 00:00u) voor ons klaar, wat hadden wij een trek! We gingen door tot de vroege uurtjes, met zijn allen rond het kampvuur met Marokkaanse muziek werd er volop gedanst in het zand.

Wat was de Saharah mooi! Op kamelen gereden met de zonsondergang, gesandboard, en nog veeeel meer! Echter was het tijd om door te trekken naar Marrakesh. Maarja, die busreis, dat duurde wel weer enkele uurtjes… DUS Roos en ik bedachten een competitie om toch een beetje spanning en sensatie te behouden. Roos begon, 1-0 stond het. Nu zou je denken wat voor competitie was dat dan? Laten we zeggen (wat uiteindelijk 3/4 van lola heeft gehad) dat we een voedselvergiftiging hadden opgelopen… Dusja, je ziet het wel al aankomen, met die hobbelige busreis met meeeega veel bochten, konden wij het niet binnen houden… Dus ik dacht nee, nee, ik wil Roos die voorsprong niet geven, laat ik ook even een kotsje leggen, 1-1 was het. De plasticzakjes vlogen door de bus heen, 2-1 voor Roos, 2-3 voor Lona, 4-4 gelijkspel! En ohw nee! Toen begon Kees ook nog! Nog een concurrent erbij die mee wilde doen met onze competitie. Uiteindelijk was onze Roos toch écht de terechte winnaar geworden. Gefeliciteerd nog Roos ;).

Ondanks dat dus bijna iedere lola een voedselvergiftiging heeft gehad. Hebben we toch volop van Marrakesh kunnen genieten, en wauw wat hadden wij een lieve gastvrouw! Zij zorgde er wel voor dat wij weer beter werden. Wanneer de jonkies op bed lagen, uit te zieken. Zetten de Rellende Vellen de stad wel op zijn kop! Met hun is het (gelukkig) nooit stil. Typisch zo als wij Lola’s zijn, gingen we met onze billen bloot, een heerlijke Haman in, we hoeven ons tenslotte nergens voor te schamen. Want iedereen is stuk voor stuk een prachtvrouw.

Mennn wat was dit een prachtige, mooie, heerlijke reis. En wat heb ik intens veel zin om weer met zijn allen bij elkaar te mogen zijn <3!

Corona vlieg alsjeblieft maar weer snel over.


Liefs & kusjes,

Lona

 

 

U ook genieten van:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *